Msza i Obrzęd Uświęcania Człowieka. Pochodzenie i znaczenie. Próba uzasadnienia – część VI

Lothar Peinemann

VI. Obrzęd Uświęcania Człowieka

Po raz pierwszy na początku XX wieku, w historii kultury zachodu, pojawiła się otwarcie Antropozofia, jako nauka duchowa oparta na intuitywnie- obiektywnym poznaniu. Doprowadziła ona do ruchu odnowy kulturalnej obejmującego prawie każdy obszar życia.
Także kościół chrześcijański otrzymał znaczący impuls dla swego dalszego rozwoju poprzez na nowo powstałą liturgię obrzędu pochodzącą „bezpośrednio ze świata duchowego”. Wydarzenie tego rodzaju było pierwszym w historii kościoła.
Było to możliwe dzięki temu, że podczas powstawania nowej chrześcijańskiej wspólnoty religijnej w XX wieku, jej założyciele zdecydowali się szukać pomocy u Rudolfa Steinera, który dzięki w pełni rozwiniętemu wyższemu poznaniu, mógł otrzymać ze świata duchowego objawienie formy liturgii religijnej.

Tak powstały formy liturgiczne Wspólnoty Chrześcijan, jako nowa duchowa rzeczywistość otrzymana „z góry”. To „z góry” oznacza to samo źródło inspiracji, z której czerpało pierwsze chrześcijaństwo, kiedy doszło do powstania chrześcijańskiej formy obrzędowej. W tym nowym objawieniu ukazuje odnowiona msza, Obrzęd Uświęcania Człowieka, tę samą czteroczłonową strukturę, jaką posiadała dawna msza: zwiastowanie słowa, ofiarowanie, przemienienie, komunię. Ta zgodność pokazuje jasno, że istnieje w duchowym świecie duchowy pierwowzór chrześcijańskiej mszy- jest tą samą teraz, jaką była na początku. Ten duchowy pierwowzór mógł poprzez inspirację w okresie wczesnego chrześcijaństwa być przywołany i zanurzony w ziemskiej liturgii mszy.

Z czasem zmętniało źródło inspiracji i z upływem stuleci msza utraciła swoją pierwotną postać. W XX wieku udało się Rudolfowi Steinerowi oczyścić i odnowić mszę przez dostęp do jej duchowego pierwowzoru. Tak cztery główne części nowej mszy, Obrzędu Uświęcania Człowieka, są znowu jasno rozpoznawalne i możliwe do przeżycia jako kroki na wewnętrznej drodze do Chrystusa.

Odnowiona liturgia nie tylko przywraca utracony pierwotny stan mszy. Rozwój świadomości ludzkości, jaki w międzyczasie się dokonał, wniknął w modlitwy Obrzędu Uświęcania Człowieka. Według słów Rudolfa Steinera, od 1879 roku Archanioł Michael jest duchowym regentem naszej epoki. Obrzęd Uświęcania Człowieka pokazuje wyraźnie „charakter michaeliczny”. Obrzęd zwraca się do duchowego jądra istoty człowieka, o którym sobór z 869 roku nie chciał nic wiedzieć, i mówi o jego wewnętrznym wzmocnieniu. Przepaść pomiędzy grzesznym człowiekiem a zsyłającym łaskę Bogiem zostaje przezwyciężona. Siła Chrystusa nie działa jako zewnętrzne błogosławieństwo w „Dominus vobiscum” („Pan z wami” ) dawnej mszy. Lecz działa jako najbardziej wewnętrzna „siła napędowa” ludzkiego ducha wyrażona w „Chrystus w was” Obrzędu Uświęcania Człowieka. Jest w nim nie tylko uwzględniony troisty obraz człowieka, lecz również przeżywamy tu trójczłonową boskość jako Trójjednię. Nie ma w nim sformalizowanego przywołania Trójcy, jak w dawnej mszy, ale jest ona scharakteryzowana w swym działaniu jako Bóg- Ojciec, jako Bóg-Syn i jako Bóg-Duch.

Liturgiczną nowością są modlitwy świąteczne (epistoły) na początku i na końcu Obrzędu Uświęcania Człowieka. One są językiem tu i teraz obecnego Chrystusa, który działa w przemijaniu pór roku i w rocznym rytmie świąt. Odnowiona msza święta również zawiera na nowo ukształtowane wyznanie wiary. Kredo wypowiada chrześcijańskie prawdy tak, jak dzisiaj mogą być one zrozumiane i pogłębiane przez antropozoficzną wiedzę o Chrystusie.

Reformacja Lutra chciała zredukowaną liturgią wyjść naprzeciw dojrzewającym i usamodzielniającym się ludziom. Z jednej strony nowa chrześcijańska liturgia, chce kontynuować dzieło reformacji. Zaś z drugiej strony, życie kultowe Wspólnoty Chrześcijan zwraca się do żyjącej w wolności osobowości człowieka i przywraca jej utraconą przez protestantyzm obiektywność nowej liturgii i ponadosobistą substancję religii.

Msza i Obrzęd Uświęcania Człowieka
Pochodzenie i znaczenie. Próba uzasadnienia
Lothar Peinemann

Tłumaczenie i ilustracja – Anna Kruczek

Konsultacja – Jarosław J.J. Rolka

Stowarzyszenie Wspólnota Chrześcijan w Polsce

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *