Święta Bożego Narodzenia – rozważanie dziewiąte

Drodzy Przyjaciele Wspólnoty Chrześcijan w Polsce,
 
Skąd pochodzimy, dokąd zmierzamy, jaki jest cel naszego życia?
 
Jakże często człowiek zadaje sobie to fundamentalne pytanie, rozpaczliwie szuka wyższego sensu swojego istnienia, przeczuwając w głębinach duszy, że musi być coś jeszcze, coś ponad powierzchownym i łatwo dostępnym dla fizycznych zmysłów.
 
Dziewiąte zdanie Kredo podsuwa nam wskazówkę.
 
Z czasem, dla rozwoju świata zjednoczy się z tymi, których przez ich postępowanie może wydrzeć śmierci materii.
 
Świat, nie tylko Ziemia z zamieszkującymi ją istotami, rozwija się pod duchowym kierownictwem Chrystusa, jako wykonawcy ojcowskich czynów.
 
Poprzez swoje postępowanie, człowiek może stać się współtwórcą rozwoju świata, i przezwyciężając śmierć materii zjednoczyć się z Chrystusem.
 
Nasze postępowanie ma znaczenie dla całego świata. Każdy nasz uczynek, nasze słowo, nasze uczucie, nasza myśl, ma znaczenie.
 
W sakramencie spowiedzi Wspólnoty Chrześcijan, pierwsze wypowiadane przez kapłana słowa to słowa Chrystusa – „ucz się”. Naszym zadaniem, ale i przywilejem, jest uczenie się, jak dziecko, powoli, na błędach, odważnie, łagodnie i konsekwentnie. Z odległym celem na horyzoncie, otwarciem na duchowe przewodnictwo, z wdzięcznością za los, który nieustannie podsuwa nam możliwość dalszej nauki.
 
Miłość Chrystusa jest nam codzienną pomocą.
 
Grzegorz Kozioł
 
 
Dzisiejszemu rozważaniu, towarzyszy dźwięk (kliknij tu https://www.youtube.com/watch?v=CgrNNVsz21U)
oraz medytacja/modlitwa.
 
Światło Boże,
O Chryste – Słońce,
Rozgrzej serca nasze;
Oświeć głowy nasze;
Aby dobrym stało się to,
Co chcemy sercem ustanowić,
Co chcemy głową celowo poprowadzić.
 
R. Steiner

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *