W dzisiejszym czytaniu jesteśmy świadkami pięknej rozmowy, dialogu. Rozmowy, która jest zainicjowana przez nauczyciela człowieczeństwa z duszą ludzką, z tą, z tym kto w swoim pragnieniu poznania przychodzi do źródła. Z tym, z tą, która szuka zaspokojenia tego pragnienia, swojej głębokiej potrzeby wiedzy u studni – tam, gdzie tradycja i wiedza pochodząca z przeszłości, sięgająca praojców Jakuba i Józefa, wskazywała na miejsce, gdzie można ugasić to palące pragnienie.

W tym dialogu – w tej wymianie prowadzonej z pełnym szacunkiem i szczerością dusza dociera do samopoznania. Wtedy, kiedy sięga ona do tego spojrzenia na siebie i swój los – kiedy Jezus mówi do niej: „zgodnie z prawdą to powiedziałaś” – dociera do prawdy o sobie. Z tego miejsca otwiera się dostęp do źródła wody żywej. Z tej chwili jej rozmówca i przewodnik odkrywa przed poszukującą, spragnioną duszą prawdę o sobie samym – Ja jestem Mesjaszem, Chrystusem, tym który jest źródłem wody wytryskującej ku poznaniu wieczności, które jest zaspokojeniem ludzkiego pragnienia. W szacunku, szczerości i prawdzie spragniona dusza ludzka sięga do Ducha.

Rafał Duszyński