Historia powstania

Za oficjalną datę powstania Wspólnoty Chrześcijan przyjmuje się 16 września 1922 roku.

Tego dnia w Dornach w Szwajcarii pastor Friedrich Rittelmeyer – jeden z najbardziej znanych duchownych luterańskich swoich czasów – celebrował pierwszy Obrzęd Uświęcania Człowieka – odnowioną Eucharystię, która od tamtej pory stoi w centrum życia duchowego Wspólnoty.

W nabożeństwie uczestniczyło 45 bardzo młodych osób (większość poniżej 30. roku życia) – mężczyzn i kobiet. W kolejnych dniach wszyscy oni otrzymali święcenia kapłańskie. Wśród nich było trzy kobiety.

Byli to ludzie, którzy często przeszli przez okopy I wojny światowej i wrócili z głębokim przekonaniem: tradycyjne formy kościelne przestały już przemawiać do współczesnego człowieka. Pytanie „jak uczciwie być dziś chrześcijaninem?” stało się dla nich palące.

Odpowiedzi odnaleźli w spotkaniu z Rudolfem Steinerem i stworzoną przez niego nowoczesną nauką duchową – antropozofią. To dzięki jego inspiracji i konkretnej pomocy powstały odnowione formy siedmiu sakramentów oraz nowy kształt kultu chrześcijańskiego.

Już we wrześniu 1921 roku Steiner wygłosił w Dornach cykl wykładów dla ponad stu osób. Rok później, po intensywnych przygotowaniach, 45 założycieli przyjechało do Goetheanum, gdzie 16 września 1922 roku odbył się akt założycielski.

Alfred Heidenreich, jeden z pierwszych kapłanów, tak wspominał tamto doświadczenie:

To osobiste doświadczenie Chrystusa w odnowionym rytuale stało się fundamentem całej Wspólnoty.

Wspólnota szybko rozprzestrzeniła się w Niemczech i poza ich granicami. W 1941 roku została zakazana przez nazistów, ale po wojnie odrodziła się na nowo.

Dziś działa w ponad 35 krajach, ma około 35–40 tysięcy członków i kilkadziesiąt tysięcy przyjaciół. W samych Niemczech istnieje ok. 140 gmin.