Obrzęd Uświęcania Człowieka
Obrzęd Uświęcania Człowieka jest niczym słońce – sercem siedmiu sakramentów, które może stać się duchowym pokarmem na całe życie. W Wielki Czwartek Chrystus celebrował z uczniami Ostatnią Wieczerzę, błogosławiąc chleb i wino, łącząc je z mocami swojego Ciała i Krwi. Poprzez Zmartwychwstanie w Wielkanoc ta Wieczerza stała się Porannym Posiłkiem (J 21).
„Patrz, stoję już u drzwi i kołaczę. Jeśli ktoś mój głos usłyszy i otworzy, wejdę do niego i będę z nim ucztował, a on ze mną.”
Podobnie jak każda modlitwa, Obrzęd Uświęcania Człowieka jest rozmową z Bogiem, przyjmowaniem i dawaniem. Niebo i ziemia spotykają się, tworząc nową rzeczywistość. Za każdym razem człowiek staje się bardziej „uświęcony”, poprzez łączenie się z mocami Chrystusa, które niosą w sobie wyższą istotę każdego człowieka.
Obrzęd przebiega w czterech etapach:
- Słuchamy Ewangelii i przyjmujemy Słowo Boże.
- Ofiarujemy nasze myśli, uczucia i wolę, zwracając je ku Bogu.
- W Przemienieniu, dzięki działaniu niebiańskich mocy na ziemi, powstaje nowa duchowa substancja – Ciało i Krew Chrystusa.
- W Komunii łączymy się z tymi darami.
„Najpiękniejsza modlitwa to ta, gdy modlący się w głębi serca przemienia się w to, przed czym klęczy.”
Obrzęd Uświęcania Człowieka nie jest sprawowany jedynie dla i z obecną wspólnotą, ale także dla zmarłych, dla miejsca i otaczającej go natury, a także dla potrzeb i trosk świata. W tym sensie jest zawsze również modlitwą wstawienniczą.
Każdy, kto pragnie, może w nim uczestniczyć.