Wspólnota Chrześcijan okazała się dla mnie ruchem faktycznej odnowy religijnej. Jest miejscem, które kieruje się bezkompromisową solidarnością i miłosierdziem wobec bliźniego. Zawiedziony Kościołem Katolickim byłem w stanie odnaleźć tu uzdrowienie mojej wiary i stosunku do religii…

Od wczesnych lat była we mnie tęsknota za – nazwijmy to – duchowością. Zgłębiałam różne nauki: gnostyczne, manichejskie, katarskie, różokrzyżowe. W ostatnich latach to antropozofia stała mi się bardzo bliska. Rudolf Steiner pomógł mi chociaż trochę rozświetlić kim był i kim jest Chrystus i jakie jest jego zadanie w ewolucji człowieka…

Po wielu latach tułaczki – zaczynając od kościoła katolickiego, poprzez różne nauki ezoteryczne, praktyki buddyjskie – odnalazłem wreszcie właściwe dla siebie miejsce, jakim wydaje mi się Wspólnota Chrześcijan. Z pewnością osobą inspirującą do odnalezienia jej był mój mentor z czasów młodości: Jerzy Prokopiuk…

Odnalazłem Wspólnotę Chrześcijan na skutek swoich prywatnych doświadczeń duchowych. Dzięki niej wiem i rozumiem więcej. Obrzęd daje duchowe skupienie, a wspólne czytanie Ewangelii – głębokie zrozumienie. Natomiast jej członkowie i przyjaciele – dają radość spotkania. Niezwykle cenię Wspólnotę za jej otwartość…

Wspólnota Chrześcijan w Polsce jest kościołem wolnym od dogmatów, gdzie ludzie mogą w wolności tworzyć swoją relację ze światem duchowym. Znalazłem tam serdecznych ludzi, którzy akceptują innych takimi, jakimi są, i wspólnie dążą do poznania. Obrzęd Uświęcenia Człowieka jest prawdziwym pokarmem dla duszy…

Dla mnie we Wspólnocie Chrześcijan nie jest kluczowy kult, bo osobiście nie potrzebuję nowych form kultowych i ich nie szukam. Uważam jednak, że Wspólnota daje bardzo dużo dobrego ludziom poszukującym zdrowej formy religijnej…