Śmierć jest największą zagadką naszego życia. Wiąże się z nią wiele niepewności i lęku. Z jednej strony śmierć pozostaje tematem tabu, z drugiej nauka próbuje ją pokonać, dążąc do „wiecznego życia”. W niektórych krajach dopuszcza się i praktykuje eutanazję, co coraz częściej rodzi pytanie, jak ludzie mogą godnie przekroczyć próg śmierci i być w tym procesie wspierani. Każdy ma swoją godzinę śmierci, swoje drzwi, przez które przechodzi, a okoliczności tego są tak różne, jak różni są ludzie.

Ostatnie Namaszczenie

Sakrament ten jest sprawowany przed śmiercią i może być udzielany wielokrotnie, jeśli stan chorego się poprawi. Jest przygotowaniem do przekroczenia progu śmierci. Olej, który – naniesiony na papier – czyni go przejrzystym i przepuszczającym światło, otwiera człowieka na duchowość i czyni go przepuszczalnym dla rzeczywistości duchowej, pomagając rozpalić miłość do boskiego świata.

Czuwanie przy zmarłym

Jeśli to możliwe, zmarły pozostaje w domu przez około trzy dni. Ciało zmarłego ozdabiane jest kwiatami, aby zmarły otoczony był witalnymi siłami roślin w czasie, gdy przed jego duchowym wzrokiem rozpościera się panorama jego minionego życia. W tym okresie odbywa się czuwanie przy zmarłym, wtedy można czytać fragmenty Ewangelii św. Jana, zwłaszcza tzw. mowy pożegnalne (J 14–17). Jest to czas cichego pożegnania, a po około trzech dniach odbywa się pierwsza część obrzędu pogrzebowego, zwykle przy otwartej trumnie.

Pogrzeb

Odbywa się zazwyczaj w kaplicy cmentarnej (w przypadku kremacji) lub przy grobie (w przypadku pochówku ziemnego). Ciało zmarłego zostaje powierzone żywiołom, a jednocześnie wznosimy nasze myśli ku światu, do którego odszedł zmarły. Rytuał ten jest sprawowany zanim ciało ulegnie kremacji.

Obrzęd Uświęcania Człowieka za zmarłych

Odbywa się w jedną z kolejnych sobót. Ołtarz jest czarny, a Ewangelia według św. Marka (Mk 16) głosi wielkanocne przesłanie.

Rozpoczyna się nowy etap, ponieważ od tej chwili w każdym Obrzędzie Uświęcania Człowieka wspomina się w modlitwie wszystkich zmarłych, włączając ich w akt ofiary i przemienienia. Pielęgnowanie więzi z królestwem zmarłych należy do najważniejszych zadań chrześcijańskich wspólnot.