W dzień Bożego Narodzenia celebrujemy we Wspólnocie Chrześcijan trzy Obrzędy Uświęcania Człowieka – o północy, o świcie i za dnia. Róznią się one epistołami i róznymi czytaniami z Ewangelii. Czytanie w trzecim Obrzędzie dokonywanym za dnia jest poprzedzone słowami: „Oto jest teraz głoszony koniec całej Ewangelii – według Jana rozdział 21” po czym odczytany jest koniec ostatniego, 21 rozdziału ewangelii Jana, wersy od 15 do 25. Dwa ostatnie z nich brzmią:  

„Jest jednak jeszcze wiele innych znaków, które Jezus uczynił. Gdyby je przedstawić dokładnie, to opisujących je ksiąg świat by chyba nie pomieścił.”

Tymi słowami kończą się spisane ewangelie wlączone do Nowego Testamentu. Po ewangelii Jana mamy w Nowym Testamencie jeszcze wiele pism m.in. Dzieje Apostolskie, Listy apostolskie i jako ostatnią księgę Apokalipsę Jana ale w ścisłym znaczeniu tego słowa pisana ewnagelia kończy się przywołanymi powyżej wersami. 

Poza Ewangelią spisaną jest jednak jeszcze żywa Ewangelia – znaki, czyny, które Chrystus Jezus, dokonuje wciąż w historii, w świecie jako zmartwychwstały. Ten, który staje się żywy w sercach tych, którzy kierują ku niemu swoje wewnętrzne spojrzenie, jako nauczyciel miłości człowieka do człowieka, jako nasze wewnętrzne światło i siła. 

Żywa ewangelia jest wciąż pisana przez tych wszystkich, którzy ożywiają w sobie Chrystusa i działają z tego impulsu w świecie. Każdy z nas może stać się ewangelistą, autorem żywej ewangelii, posłańcem świata aniołów  – a gdyby chcieć ją spisać „to opisujących je ksiąg świat by chyba nie pomieścił”. 

Rafał Duszyński